Το 2017 τα ρεπορτάζ ήθελαν τον Περίν να έχει συμφωνήσει με τη Μίλαν. Ένας τερματοφύλακας με τεράστιο ταλέντο και προοπτικές για μεγαλα πράγματα.

Ηταν τότε που φαινόταν πιθανό ακόμη και το να φύγει ο Τζίτζιο Ντοναρούμα.

Τελικά αυτός παρέμεινε στο Μιλάνο και ο Περίν παρέμεινε στην Τζένοα. Από την οποία έφυγε ένα χρόνο αργότερα.

Οχι για Μιλάνο, όμως, αλλά για Τορίνο.

Και όχι για να είναι βασικός, αλλά για να είναι ο αναπληρωματικός του Σέζνι.

Αυτό ήταν σαφές από την αρχή για όλους. Ακόμη και για τον ίδιο τον Ιταλό πορτιέρε, ο οποίος όμως αισιοδοξούσε. Ηταν σίγουρος ότι θα κατάφερνε να πάρει περισσότερες συμμετοχές απ’ ό,τι θα περίμενε κανείς.

Αυτό, τελικά, δεν έγινε και ο Περίν έμεινε έξω απ’ όλα. Εξω από την 11άδα, έξω από τα πρωτοσέλιδα, έξω από την εθνική Ιταλίας… Και ήταν λογικό.

Οτι ήταν και είναι καλός, το ήξεραν και το ξέρουν όλοι. Οταν ο τερματοφύλακας δεν παίζει όμως, όσο καλός κι αν είναι, είναι σε πιο μειονεκτική θέση από τον αμυντικό ή τον επιθετικό που δεν παίζει. Ο Περίν πήγε στη Γιουβέντους στα 26 του χρόνια και εκεί σταμάτησε η άνοδος του.

Οσο κι αν είχε βελτιωθεί ως εκείνο το σημείο, αναγκαστικά έκανε βήματα πίσω αφού δεν έπαιζε. Κι ας μην το παραδέχεται εκείνος.