Μεγαλώσαμε μέσα στην αθλητική μιζέρια. Μέσα στους αφρούς, σκόρπιων μεν – υπαρκτών δε, επιτυχιών, και στα λασπόνερα της μετριότατης αθλητικής κανονικότητας που μας περιβάλλουν. Ένα κράμα καταστροφής που απογείωσε η οικονομική εξαθλίωση και η ανυπαρξία κοινωνικών αξιών.

Γράφει ο Τσίπτσιος Κωνσταντίνος

Αφορμή για αυτό το κείμενο στάθηκαν οι πρόσφατες δηλώσεις του Θοδωρή Ιακωβίδη. Ο οποίος λίγο – πολύ μας περιέγραψε όσα βρίσκονται «κάτω από το χαλάκι» του ελληνικού αθλητισμού!

«Συγνώμη αν κάποιοι νομίζουν ότι το βάζω στα πόδια αλλά έχω κουραστεί και δεν αντέχω άλλο αυτή την κατάσταση.»

Αυτός θα μπορούσε να είναι ο τίτλος σε κάθε άρθρο που μιλάει για αθλητές που δεν κατάφεραν ποτέ να φτάσουν στους Ολυμπιακούς αγώνες. Σε παιδιά που δεν μπόρεσαν ποτέ να κάνουν εκείνο το …άτιμο ρεκορ που θα ήθελαν.
Σε ποδοσφαιριστές (για να μιλήσουμε και την γλώσσα μας) που έφυγαν από την Ελλάδα και τις ομάδες μας. Για ομάδες από «ποδοσφαιρομάνες» χώρες όπως το Βέλγιο, η Αυστρία και η Ολλανδία. Και αναρωτιέται ακόμη ο μέσος καφενειο-θαμώνας «για ποιον λόγο».

ΓΙΑ ΝΑ ΕΠΙΒΙΩΣΟΥΝ!

Φεύγουν, τα παρατουν, υποφέρουν, γιατί δεν αξιωθήκαμε μία φορά να παλέψουμε για μία καλύτερη κοινωνία. Για δίκαιες και ίσες ευκαιρίες και μεταχείριση για όλους.
Οι αθλητές, ανεξαρτήτως επιπέδου δεν έχουν στήριξη από την πολιτεία. Ή, αν έχουν, προέκυψε από προσωπικό τους μόχθο και «παρακάλια».

Η κύρια πηγή εσόδων και βιοπορισμού τους προέρχεται από χορηγούς και σπόνσορες. Τους οποίους (όσοι δεν διαθέτουν την πολυτέλεια ενός μάνατζερ) τους κλείνουν μόνοι τους.
Αυτόματα, μιλάμε για 2πλό επάγγελμα. Και αθλητής – ΚΑΙ- πωλητής! Πλασιέ ντε! Πως το λένε!

Έχετε αναρωτηθεί ποτέ αν ο Γιουσέιν Μπολτ χρειάστηκε να χτυπήσει ποτέ την πόρτα κάποιου ενεργειακού ποτού ή κάποιας εταιρείας για να επιβιώσει; Ακόμη και όταν δεν «πετούσε» κάτω από τα 10’’.
Η απάντηση είναι εύκολη! Δεν το έκανε ποτέ!

Πάμε τώρα να δούμε τους λόγους που κάποιοι καταφέρνουν και πετυχαίνουν, με τα υπάρχοντα δεδομένα.

Τα παραδείγματα του Λευτέρη Πετρούνια, του Στέφανου Τσιτσιπά και του Γιάννη Αντετοκούνμπο είναι οι λαμπρές εξαίρεσεις. Οι οποίες όμως επιβεβαιώνουν τον θλιβερό κανόνα.

Κανείς από τους 3 αθλητές δεν πέτυχε εξαιτίας της πολιτείας.

Πέτυχαν «παρά» το εχθρικό κλίμα που υπήρχε. Αυτό κάνει τον θρίαμβό τους ακόμη πιο μεγαλειώδη.

Μην πάτε μακριά. Πλέον όταν βλέπετε έναν Έλληνα Αθλητή με το χρυσό στο στήθος θα πρέπει να τον παραλληλίζουμε με κάτι παιδάκια στην Κίνα, που περπατούν 30 χιλιόμετρα, δουλεύουν 15 ώρες και τούμπαλιν, για ένα πιάτο ρύζι.

Αυτοί είμαστε!

Όσο ακραίο και να είναι το παράδειγμα, τα μάτια των Αμερικανών και των ανταγωνιστών αυτών των παιδιών αυτό είναι το επίπεδο μας.
Όταν πριν από λίγα χρόνια η Άννα Κορακάκη αγανάκτησε για την «υπόγα» στην οποία αναγκάζονταν να προπονηθεί. Με τα φίδια και τα ποντίκια για περιβάλλον. Τότε όλοι σοκαριστήκαμε.

Ρώτησε άραγε κανείς να μάθει με τι λεφτά συντηρούνται αυτοί οι εν δυνάμει πρωταθλητές και Ολυμπιονίκες;

Έμαθε κανείς πως είναι να μην έχουν να αποκτήσουν τον εξοπλισμό, τα ρούχα και τα είδη πρώτων αναγκών τους;

Το μάθαμε σήμερα από τον Θοδωρή Ιακωβίδη.

Το γνωρίζαμε εδώ και καιρό.

Όμως προτιμούμε να εκτονώνουμε τα προβλήματα μας στις σκόρπιες επιτυχίες του Πετρούνια. Ο οποίος ΤΡΕΜΩ στην πρώτη φορά που θα «ΤΟΛΜΗΣΕΙ» να μην βγει πρώτος. Για το τι θα έχει να ακούσει από εμάς. ΤΡΕΜΩ για τις παράλογες απαιτήσεις μας.

Αν θέλουμε να πάρουμε παράδειγμα για το τι θα ακούσει ίσως πρέπει να κοιτάξουμε την αχαριστία μας απέναντι στον Τσιτσιπά.
«Ο πρώτος είναι ο πρώτος – ο δεύτερος δεν είναι τίποτα!»
Ναι! Αυτό ίσως συμβαίνει στο «Ελ Ντοράντο» του αθλητισμού. Κάπου πέρα από αυτή την χώρα. Εκεί όπου ξέφυγε ο Γιάννης Αντετοκούνμπο και βγαίνει πρωταθλητής και MVP.
Εδώ όποιος καταφέρνει και επιβιώνει και έχει το …θράσος να αγωνίζεται για αυτή την σημαία καλό θα είναι να δέχεται την στήριξη μας. Το κουράγιο μας για αυτά που περνάει.
Γιατί μας κάνει χάρη εδώ που τα λέμε…

Ευχαριστούμε για την κατάθεση ψυχής σου Θοδωρή Ιακωβίδη.
Ευχαριστούμε που μας τα ξαναείπες μπας και ξυπνήσουμε!
Χρυσός στην προσπάθεια! Κόντρα σε όλους. Κόντρα στον ίδιο μας τον εαυτό!

ΥΓ Γιάννη! Δεν είναι αργά. Ξανασκέψου το. Μην φερεις το κύπελλο του NBA εδώ. Δεν μας αξίζει!